Bushfire festival wat een feest!

Een maffe week met afscheid van Pureen (stuurde TB zorgverleners aan), gebroken enkel van Bongiwe (board member en degene die me Gugu heeft genoemd), poging tot doorpakken op eerdere plannen en zeker dat Floor, Bram en mijn moeder eind juli naar Swaziland komen. YEAAAHHHH!

Ik heb wel gewerkt, maar niet echt een heel productief gevoel gehad.
Op ziekenbezoek geweest bij Bongiwe. Ze had zich verstapt op een trede bij haar achterdeur. Gelukkig is het buiten gebeurd, zodat ze kon roepen anders had ze hele dag moeten wachten tot haar dochter van school thuis kwam. Bongiwe is een mijnwerkers weduwe en heeft gelukkig haar moeder die voor haar kan zorgen. Bongiwe en haar moeder maakten grapjes dat haar moeder de hele tijd verdwaalt in huis. Moeder woont namelijk in een traditionele eenkamer woning (hut).

In een vergadering met Victoria Masuku bij ons op kantoor, eindverantwoordelijke van geldschieter URSA, uitleg gekregen waarom het geld stopt, de toekomst onzeker is en afscheid genomen van Pureen.
Verder deze week samen met Ndumiso aan het voorstel gewerkt voor FSEJ (zie vorige week). Voor maandag 1 juni een afspraak kunnen krijgen bij een nieuwe kans op geld of een andere manier van support bij ICAP Columbia University. Ik noem de namen van organisaties, omdat het anders zo vaag blijft, maar ik vind het voor hier niet handig om er verder over uit te weiden.

De werkweek liep tot en met donderdag, want ik had een weekendkaart gekocht voor HET festival van zuidelijk Afrika, Bushfire (Google maar eens). Een paar maanden geleden zeiden collega’s dat als ik iets niet mocht missen het wel dit festival is. Toen dacht ik nog, eerst maar eens kijken wie er gaan. De enthousiastelingen over Bushfire, Onias en Tafadzwa, verbleven april en mei in Pretoria om het VSO congres te organiseren en waren uit beeld. Op kantoor riepen ze dat ze tot het laatst zouden wachten met kaarten kopen. Dat kon makkelijk zeiden ze. Op z’n Afrikaans kan ik me daar wel iets bij voorstellen. Het Nederlandse gevoel zei regel het ruim van tevoren. Een weekendkaart gekocht, omdat ik dan zoals het uitkwam elke dag kon aanhaken, maar daar vooraf niemand naar hoefde te vragen. Ik merkte het dan vanzelf wel. Uiteindelijk ging er niemand met zekerheid en had ik wel zin om te gaan. Tot nu toe alles alleen ondernomen en wordt dit ook ongetwijfeld gezellig en verrassend. Een week van tevoren nog een slaapplek kunnen bemachtigen in een backpackers lodge. Het is zeker 25 jaar geleden dat ik in een jeugdherberg geslapen heb. Dan te bedenken dat ik vier weken geleden nog bij een andere backpackers plek binnengewandeld was en toen bedacht dat dat echt niks meer voor mij is, zo’n stapelbed op zaal. Hahahaha, not! Alles was uitverkocht en het festival is echt niet om de hoek van thuis dus “Sundowners Backpackers Lodge” geboekt. Voorwaarde was wel dat ik er vrijdag echt vroeg moest zijn om een plek zeker te stellen, want het zou vol zitten. Op basis van ervaring met afmeldingen vertrouwden ze erop dat het geen probleem moest zijn. Ondertussen van Janja (VSO collega uit Mozambique) gehoord dat ze ook komt met vrienden. Da’s gezellig en misschien dat we elkaar wel tegenkomen.
De werkelijkheid is dat ze met een tent in Sundowners blijkt te zitten en ik haar die vrijdagavond al zie bij een van de eerste optredens. Het hele weekend samen met vier vrouwen en de echtgenoot van een van de dames doorgebracht.
Wat een feest is een festival. Ik heb nog nooit zelf een festival bezocht (dan als hulp achter de kassa) en zeker geen heel weekend. Dit festival was groot en toch kneuterig met heel diverse muziek. Jazz, Afrikaans, rap, R&B, hip-hop, DJ’s, Rock voor jong en oud en uit allerlei hoeken van de wereld. Australië, USA, Spanje, Zuid-Afrika, Zimbabwe, Madagaskar, Frankrijk, Mozambique, Turkije enzovoorts. Er was een marktplaats, een hoofdpodium, het Amphitheater met een intiemer podium, prachtige omgeving, een kunstschuur, de Global Food Valley met allerlei soorten eten. Heerlijk geshopt, geluierd, geluisterd en gekletst!!!
Nu snap ik waarom het best heel tof is om een heel weekend te gaan. Er is geen haast om alles te zien op een dag/avond. En dan het mooie weer, de totaal relaxte sfeer, leuke mensen en goede muziek maken het af.
Aangezien geluk aan mijn kont hangt en tot nog toe alles erg soepel verloopt kon het niet uitblijven dat de slaapzaal, op twee vrouwen na, leeg bleef ;-). De andere gasten waren niet op komen dagen. Het is weer niet te geloven. Vond ik helemaaaaal niet erg. Ik heb heerlijk rustig geslapen en niet hoeven wachten op een plek in de badkamer.
Janja en vriend(inn)en waren met de auto en vertrokken zondagmiddag terug naar Mozambique. Ik mocht met hen meerijden tot Manzini waar ik makkelijk in de combi naar huis kon overstappen. Top!

Wat een week en wat een feest in alle opzichten om in Swaziland te mogen zijn.